Elk jaar vindt in de achtertuin van Capelle aan den IJssel het CHIO plaats, de internationale paardenwedstrijd. Voor de Capelse Liselotte van der Hart en haar dochter Charissa een tweede thuis. “Zodra ze kon lopen, deed ze hier al kleine dingetjes”, vertelt een trotse moeder.
“Maar Magnum niet, die is voor niks bang”, vertelt Charissa (10 jaar) opgetogen terwijl we door het Kralingse Bos lopen. Magnum is de favoriete pony van Charissa. “Hij is een beetje stout en dat vind ik wel leuk”, giechelt ze. Moeder Liselotte van der Hart luistert stralend toe.
Speciaal voor het interview heeft de Rotterdamsche Manège toestemming gegeven om Magnum mee te nemen. Wel met de strikte voorwaarde dat Liselotte de teugels niet los laat. Voor de Capelse absoluut geen straf.
“Dit soort momenten versterkt onze band alleen maar”, vertelt Liselotte tijdens het wandelen. “We hebben allebei een enorme liefde voor paarden”. De warme gevoelens voor paarden komen niet zomaar ergens vandaan. “We zijn beiden bijna in het zadel geboren.”
Concours Hippique International Officiel (CHIO)
Moeder en dochter hebben niet alleen een liefde voor paarden, ook het CHIO is een gedeelde liefde. “De dagen voor het CHIO is Charissa hier te vinden”, zegt Liselotte stralend. “Die maandag na schooltijd is het direct: ‘Papa, breng jij mij even naar mama?’”
Met een historie van 75 jaar is het CHIO Rotterdam niet alleen een hippisch topsportevenement, maar tevens het oudste internationale topsportevenement van Rotterdam. Voor Liselotte begon het vrijwilligersleven bij het evenement vijfendertig jaar geleden met het rondbrengen van formulieren. De Capelse verpleegkundige had toen dezelfde leeftijd als Charissa nu. “Ik vond dat hartstikke leuk om te doen.”
Na vijf jaar formulieren naar het perscentrum brengen, was het tijd voor een andere functie. “Toen ben ik met vriendinnen boekjes gaan verkopen”, vertelt ze. Lang heeft dat niet geduurd. “Na drie jaar werd dat samengevoegd met de hostesses, maar dat was een functie die ik niet helemaal bij mezelf vond passen.”
Bij de stallen vond Liselotte haar plek wél. “Het werd mij aangeraden om daar eens te gaan kijken”, herinnert ze zich goed. “Destijds zat daar Liam Verheul en die had wel een plaatsje voor mij, als eerste vrouw op de stallen.” Sindsdien is Liselotte niet meer weg te denken bij het CHIO. Tegenwoordig is ze coördinator van de vrijwilligers op het stallingsterrein.
Spannend
Ondertussen kriebelt Charissa Magnum tussen zijn oren. Tijdens het interview is ze vooral bezig met haar pony. “Ze vindt het allemaal wat spannend”, bekent Liselotte. Bij het horen van die woorden draait Charissa met een lach haar hoofd van ons af.
Spannende momenten heeft Charissa tijdens het CHIO al genoeg meegemaakt. “De afgelopen twee jaar is ze bij de landenwedstrijden vlaggenloper geweest,” vertelt een trotse moeder. Toevalligerwijs kreeg Charissa beide keren de verantwoordelijkheid over de Nederlandse vlag.
Op de dagen dat Liselotte meehelpt met de opbouw van het CHIO, is Charissa ook op het terrein te vinden. “Die staat dan gewoon lekker met ons te klussen en hand- en spandiensten te doen”, legt Liselotte uit. Dat varieert van het ophangen van bordjes tot het stickeren van de boxen. “Gewoon dingen die je als tienjarige gewoon goed kan doen.”
“Maar ik heb ook nog een hele andere belangrijke taak”, vult Charissa vanaf Magnum aan. “Ik speel met de honden van de vrijwilligers terwijl die bezig zijn.” Dat kan ook prima, vindt Liselotte. “Het is een afgesloten terrein, dus terwijl ik bezig ben met het werk, kan zij lekker spelen.”
Heel veel geld
Op het afgesloten terrein staan elk jaar voor miljoenen euro’s aan paarden. Als coördinator van de stallen draagt Liselotte een bepaalde verantwoordelijkheid voor de dieren. “Ik ben er niet mee bezig dat die paarden zo duur zijn.”
Als voorbeeld haalt ze het paard Totilas aan. In 2010 werd de hengst voor 15 miljoen euro verkocht. “Ik weet niet meer precies wanneer hij hier bij het CHIO was, maar het was in ieder geval wel al na de verkoop”, peinst Liselotte. “Ik moest toen helpen met het verplaatsen van de vrachtwagen waar hij toen inzat.” Als liefhebber van paarden ging haar zorg toen uit naar het welzijn van Totilas en of alles goed ging met de vrachtwagen. “Ik was toen echt niet bezig met het feit dat hij miljoenen had gekost.”
Bij de vrijwilligers die op de stallen staan, is een liefde voor paarden niet uniek. “Je staat tussen gemiddeld 260 paarden van meer dan zeshonderd kilo”, vertelt Liselotte. “Als een paard opeens uit zijn dak gaat, kan dat gevaarlijk zijn.”
Het is volgens haar dan ook belangrijk dat de vrijwilligers paarden kunnen lezen. “Elk paard heeft een verzorger, maar die hebben vaak meerdere paarden onder zich. Als je dan als vrijwilliger ziet dat het niet goed gaat, kan je gelijk de groom (professionele verzorger, red.) bellen.”
Wisselwerking
Dat Liselotte paarden kan lezen, blijkt wel op het moment dat we de bak in lopen. Verderop loopt een ander paard rond. “Kijk, je ziet dat hij niet op het gemak is doordat hij telkens over zijn schouder loopt en met zijn oren wappert”, wijst ze aan.
Volgens Liselotte kunnen paarden de mens ook heel goed lezen. “Het zijn net spiegels”, vertelt ze. “Ze laten jou zien waar je aan denkt, hoe je bent en hoe je je voelt.” De band die ze dan al sinds kinds af aan met paarden heeft gehad, heeft haar dan ook gevormd. “Ik heb heel veel van mijn paarden geleerd.”
Zoals elke moeder wil Liselotte het beste voor haar kind. “Ik gun mijn dochter dezelfde band met paarden als die ik heb want zij hebben mij tot een mooi mens gemaakt.”
Doorgaan tot het niet meer kan
Door de jaren heen is het CHIO voortdurend veranderd. “Het is veel professioneler geworden”, licht Liselotte toe. Het werk waar Liselotte destijds begon, is nu bijvoorbeeld al een heel stuk minder door de komst van grote schermen.
Ook bij de stallen is het professioneler geworden. “Vroeger hadden wij als vrijwilligers dat allemaal in eigen beheer”, vertelt ze. “Nu is er een Frans bedrijf dat veel taken van ons bij de stallen heeft overgenomen.” De rest van de organisatie van het CHIO is nog volledig in Nederlandse handen.
Ondanks de professionalisering wil de Capelse absoluut nog niet denken aan stoppen als vrijwilligster bij het CHIO. “We hebben vrijwilligers van tachtig plus op het stallingsterrein gehad”, lacht ze. “Dus eigenlijk wil ik doorgaan tot het niet meer kan.”
Wellicht dat ze dan ooit meemaakt dat haar dochter actief is als amazone op het CHIO. “Ik weet niet of ze die ambitie heeft”, droomt ze. “Ik vind het vooral belangrijk dat ze plezier met de paarden heeft.” De lach die op het gezicht van Charissa staat wanneer ze Magnum nog maar eens knuffelt, bewijst dat dat wel goed zit.
