Voor veel voetballers blijft het een droom: ooit het shirt van je land aantrekken en het veld oplopen voor een interland. Je hoort het volkslied, kijkt om je heen naar je ploeggenoten en beseft ineens dat je daar niet alleen voor jezelf staat, maar voor een heel land. Voor Tyrell Richardson is die jongensdroom werkelijkheid geworden. De ene week staat de 23-jarige keeper onder de lat bij tweedeklasser DCV in Krimpen aan den IJssel, de andere verdedigt hij duizenden kilometers verderop het doel van Sint Maarten. Voor Richardson zal het altijd bijzonder blijven. “Je staat daar voor je eiland, voor je familie. Dat blijft een bizar moment.”
Richardson heeft via zijn familie een sterke band met Sint Maarten. Zijn opa was Hamilton Richardson, de op het eiland geboren honkballegende die later in Nederland uitgroeide tot een van de bekendste spelers uit de geschiedenis van Sparta. Hamilton Richardson overleed op 8 januari 2026 in Maassluis.
Hamilton Richardson kwam in 1962 naar Nederland en maakte in Rotterdam naam als ‘Hotshot Hammy’. Samen met Simon Arindell en Hudson John vormde hij een belangrijk trio binnen het succesvolle Sparta van die tijd. Richardson werd negen keer landskampioen, speelde voor het Nederlands team en werd op het EK van 1969 verkozen tot meest waardevolle speler. Een jaar later werd hij op het WK uitgeroepen tot beste buitenvelder.
“Mijn opa is daar geboren”, vertelt Richardson, terwijl hij geniet van de warme zon op Sint Maarten. Daardoor kwam hij in aanmerking om voor het nationale voetbalelftal uit te komen. Wanneer hij tegenwoordig voor een interland het veld oploopt, gaat het voor hem dan ook om meer dan alleen voetbal. “Je staat er voor je eiland, voor je familie. Als de wedstrijd eenmaal bezig is, gaat dat gevoel wel weg, maar daarvoor is het echt een kippenvelmoment.”
Een toevallige ontmoeting verandert alles
Dat hij een paar jaar later interlands zou keepen, had Richardson toen nog niet kunnen bedenken. Het begon allemaal tijdens een training bij de voetbalschool van Jordy van Geet op het terrein van SVS, waar regelmatig spelers uit het betaald voetbal meetrainen.
Daar kruiste zijn pad dat van TOP Oss-verdediger Ilounga Pata, die als rechtsback international is van Sint Maarten. Richardson vertelde terloops dat zijn familie ook van het eiland komt. Pata keek hem verbaasd aan: waarom speelde hij dan eigenlijk niet voor Sint Maarten? Hij beloofde zijn nummer door te sturen naar de bondscoach. Richardson dacht er op dat moment niet veel van, maar juist dat korte gesprek bleek het begin van zijn interlandcarrière.
In het voetbal worden wel vaker nummers uitgewisseld en beloftes gedaan die daarna stilletjes verdwijnen. Maar nog diezelfde avond ging zijn telefoon. Een onbekend nummer belde hem op. Aan de andere kant zat de bondscoach van Sint Maarten. Niet veel later mocht Richardson aansluiten bij de nationale ploeg voor een oefenwedstrijd tegen Roda ’46 uit Leusden.
Juist de timing maakte dat moment extra bijzonder. Zijn opa Hamilton Richardson, die op Sint Maarten werd geboren, was in diezelfde periode vanuit het eiland naar Nederland gekomen. Tyrell had hem al lange tijd niet gezien. Ineens kon hij bij hun ontmoeting niet alleen bijpraten, maar ook vertellen dat hij was opgeroepen voor het nationale elftal. “Toen kon ik uit het niets tegen mijn opa zeggen: ik ben geselecteerd voor het nationale team van Sint Maarten.”
Hamilton Richardson kon de ontwikkeling van zijn kleinzoon daarna niet meer volledig bewust volgen. Hij leed aan dementie. Toch keek de familie samen naar beelden van de wedstrijden en juist daarin merkte Tyrell iets bijzonders. Wanneer hij aan de bal was en de commentator de naam Richardson uitsprak, leek er bij zijn opa iets van herkenning terug te komen. “Dan zag je wel dat er iets gebeurde. Hij herkende het wel. Dat is het mooiste.”
Tyrell Richardson houdt historische nul
In 2023 maakte Richardson zijn officiële interlanddebuut. Inmiddels is hij uitgegroeid tot een vaste waarde bij de nationale ploeg en schreef hij ook al een klein stukje geschiedenis. In zijn vierde interland, tegen Saint Kitts en Nevis, werd hij de eerste keeper van Sint Maarten die in een officiële interland de nul hield.
Binnen de selectie was het zelfs een gespreksonderwerp geworden dat dat nog nooit was gelukt. Toen Sint Maarten in de bewuste wedstrijd op voorsprong kwam en de slotfase naderde, begon het besef te groeien dat het deze keer misschien wél zou lukken. “Op een gegeven moment is het tachtig minuten en dan schiet je natuurlijk iedere bal gewoon de tweede ring in”, vertelt hij lachend. De 1-0 bleef staan en na afloop was de opluchting groot. “Je zag dat iedereen blij was dat we eindelijk een keer de nul hadden gehouden.”
Het zijn momenten die ver weg lijken van zijn dagelijkse voetbalbestaan in Krimpen aan den IJssel. Richardson speelt bij DCV gewoon in de tweede klasse en studeert daarnaast nog. Wanneer Sint Maarten belt, moet hij zijn school tijdelijk opzijzetten.
Andere internationals moeten vakantiedagen opnemen bij hun werkgever. “Het is natuurlijk best bizar dat je in de tweede klasse zegt: jongens, ik ben er even niet, want ik heb twee interlands”, zegt hij. Zijn ploeggenoten bij DCV vinden het vooral mooi. “Ze wensen me allemaal echt succes.”
Lange reizen en tropische hitte
Een interlandperiode klinkt voor buitenstaanders misschien als een aantrekkelijke reis naar het Caribisch gebied, maar Richardson benadrukt dat er weinig vakantie aan te pas komt. Sint Maarten kon lange tijd nauwelijks thuiswedstrijden spelen, waardoor de selectie voortdurend moest reizen.
Dat levert soms ingewikkelde routes op met meerdere vluchten en lange wachttijden. Een trip naar een ander eiland kan zomaar via de Verenigde Staten lopen. Spelers zijn daardoor soms een volledige dag of langer onderweg voordat ze überhaupt op de plaats van bestemming aankomen.
Daarna begint het voetbalprogramma pas echt. Er wordt dagelijks getraind en omdat het aan de thuisploeg is om het aanvangstijdstip vast te stellen, kan een wedstrijd midden op de dag worden gespeeld. Bij temperaturen van ruim dertig graden is dat een extra belasting. “Voor mensen lijkt het soms vakantie, maar je komt gewoon fit terug”, zegt Richardson.
De selectie bestaat volgens hem grotendeels uit spelers die in Nederland actief zijn. De niveaus lopen uiteen van de tweede klasse tot hogere amateurdivisies, terwijl enkele internationals in buitenlandse competities spelen. Juist het trainen met spelers die op een hoger niveau uitkomen, helpt Richardson naar eigen zeggen in zijn eigen ontwikkeling.
Na negen jaar weer interland op Sint Maarten
Deze interlandperiode leverde bovendien een bijzonder moment op. Sint Maarten kon eindelijk weer eens op het eigen eiland spelen, iets wat jarenlang nauwelijks mogelijk was door problemen rond het stadion en de faciliteiten. Voor Richardson en veel van zijn ploeggenoten was het de eerste keer dat zij een interland voor familie en eilandbewoners konden spelen.
Een deel van het stadion was nog niet beschikbaar, maar de geopende tribune zat volgens hem vol. “Dan zie je echt waar je het voor doet”, zegt Richardson. Vooral de reactie van kinderen maakte indruk. Na de wedstrijd wilden jonge supporters met de spelers op de foto. Voor een voetballer die in Nederland op amateurniveau speelt, is dat een opvallende gewaarwording.
“In Nederland speel je natuurlijk gewoon amateurvoetbal. Maar hier ben je voor die kinderen echt een rolmodel. Dat is denk ik het mooiste als je zo’n wedstrijd speelt.” Richardson ziet bovendien dat voetbal op Sint Maarten langzaam terrein wint. Honkbal en cricket zijn traditioneel grote sporten in het Caribisch gebied, maar volgens hem kiezen steeds meer jongeren voor voetbal.
Ook de omstandigheden zijn verbeterd. Waar hij enkele jaren geleden nog een zeer matig veld aantrof, ligt er inmiddels nieuw kunstgras. De prestaties van het nationale team spelen volgens hem een rol in die ontwikkeling. Wanneer de ploeg resultaten boekt, groeit de aandacht en ontstaan er meer mogelijkheden.
DCV vertrouwt op 26-jarige trainer Van Noort: “Ik wil een periodetitel”
Beslissende CONCACAF Nations League-wedstrijden
De komende dagen gaat het opnieuw om resultaten. Sint Maarten speelt tegen Frans-Guyana en Belize en kan goede uitslagen hard gebruiken. In de eerdere ontmoetingen werd tegen beide landen met 1-0 verloren.
Richardson was tijdens een vorige interlandperiode zelf niet beschikbaar. Ook andere spelers moesten afhaken, mede doordat een lange reis lastig te combineren was met werk of studie. “Probeer maar zestien dagen vrij te regelen met je werk of school”, zegt hij. Dit keer ziet de selectie er volgens Richardson sterker uit en ontbreekt het niet aan vertrouwen. “We gaan ervan uit dat we ze eigenlijk allebei winnen.”
Het uiteindelijke doel reikt verder dan alleen deze twee wedstrijden. Sint Maarten is geen FIFA-lid en kan daardoor voorlopig niet zomaar dromen van deelname aan een WK. Binnen de CONCACAF zijn er echter genoeg sportieve ambities. Richardson wil met de ploeg hogerop in de Nations League en uiteindelijk de Gold Cup bereiken. “Dat zou heel mooi zijn om een keer mee te maken. Om tegen Curaçao of Suriname in zo’n poule te komen.”
Het hoogst haalbare
Ook persoonlijk kijkt Richardson verder. Hij is pas 23 en wil niet dat het huidige niveau bij DCV automatisch zijn eindstation wordt. De interlands laten hem zien hoe het is om dagelijks met spelers te trainen die op verschillende niveaus actief zijn, en dat maakt hem naar eigen zeggen beter. “Ik wil voor mezelf het hoogst haalbare halen.”
Als hem met een knipoog wordt voorgehouden dat Feyenoord misschien nog wel een doelman kan gebruiken, heeft Richardson zijn lijntje al klaarliggen. Bij DCV speelt hij namelijk samen met Jake van Bronckhorst, de zoon van Feyenoord-trainer Giovanni van Bronckhorst. “Dus ik heb korte lijntjes met Gio”, grapt hij.
Voorlopig blijft zijn leven een bijzondere combinatie van studie, amateurvoetbal en internationale reizen. Na een interland in de tropische warmte kan enkele dagen later alweer een wedstrijd op Sportpark Waalplantsoen wachten. Waar het uiteindelijk eindigt, weet Richardson nog niet. Maar zolang hij bij DCV én Sint Maarten stappen blijft zetten, mag er best worden gedroomd.
