Al vijftien jaar lang staat het hele jaar voor Erwin Mostert in het teken van het Huttendorp Schollevaar. Rond de zomervakantie moet bijna alles wijken voor dit evenement. Hoewel hij het met hart en ziel doet, maakt hij zich zorgen over de toekomst.
Onder toeziend oog van Erwin Mostert zijn de voorbereidingen op de 26ste editie van het Huttendorp in volle gang. Junior-vrijwilligers zeulen met palen terwijl de volwassen vrijwilligers bezig zijn met een steekwagen vol houten pallets. “Maar wat daar gebeurt, mag niet”, wijst Mostert. Eén van de vrijwilligers staat achterop de steekwagen. Direct spreekt de ‘eindbaas’ de vrijwilligers hier op aan. “Al ben ik normaal meer van het ‘hands off’ principe”, lacht hij terwijl hij wegloopt.
“Half januari beginnen … half december eindigen”
Inmiddels is Mostert door het Huttendorp een bekend gezicht in de wijk Schollevaar. “Mijn zoon deed mee en als betrokken ouder ben ik toch maar even gaan kijken”, blikt Mostert terug. “Ik vond dat zo leuk dat ik vroeg of ik nog een middagje kon blijven”. Dat middagje werd jaren.
Hoeveel uur Mostert er per jaar in steekt, durft hij niet direct te zeggen. Het hele jaar staat immers in het teken van het evenement. “Half januari beginnen we, want dan moeten er budgetten gereserveerd worden, en half december sluiten we het jaar af”, vertelt hij.
Het organiseren van het evenement gaat daardoor ook ten koste van zijn eigen onderneming. “Je kan niet om 23:00 uur met een leverancier bellen want die zijn ook alleen overdag bereikbaar”, erkent Mostert. “Dus het is vaak niet naast het werk, maar in plaats van.” Vanaf drie weken voor de zomervakantie tot aan het evenement zijn de drukste weken. “Ik denk dat ik dan van de veertig uur die ik als ondernemer zou moeten werken er twintig kwijt ben aan het Huttendorp.”
Van deelnemers naar dikke vrienden
Gelukkig voor Mostert gaat het organiseren alleen ten koste van zijn werk. Het Huttendorp is inmiddels een gezinsbrede hobby geworden. Zowel zijn vrouw als zijn twee kinderen zijn actief binnen de organisatie. “Ze zijn allemaal net zo enthousiast als ik”, bevestigt Mostert.
Het enthousiasme haalt Mostert vooral uit het plezier dat de kinderen beleven aan het Huttendorp. “Maar ook iets terug doen voor de wijk op maatschappelijk vlak vind ik heel leuk”, vertelt hij. Om dit punt kracht bij te zetten, wijst hij naar een groepje vrijwilligers. “Die zijn hier ooit als deelnemer begonnen, maar inmiddels goede vrienden die elkaar elk jaar hier zien.”
Het enthousiasme en het plezier zijn niet de enige drijfveren voor Mostert. Zijn ondernemersgeest helpt hem hier ook bij. “Ik wil dingen groter, mooier en beter organiseren”, verduidelijkt hij. “Al wordt dat wel steeds lastiger”, voegt hij er snel aan toe.
“Men staat niet aan de dranghekken te rammelen”
Mostert maakt zich dan ook lichtelijk zorgen over de toekomst van het evenement. Niet vanwege financiële redenen of veranderende regelgeving, maar vanwege het geringe aantal vrijwilligers. “We hebben er nu 50 à 60, maar we hebben er echt nog veel meer nodig.”
De vrijwilligers zijn niet alleen nodig voor tijdens het evenement, maar ook in het bestuur. “Ze staan niet aan de dranghekken te rammelen om het alsjeblieft over te mogen nemen”, verzucht Mostert. Niet dat hij nu al over stoppen wil nadenken. “Maar uiteindelijk hebben wij ook een bepaalde levensduur.”
Voor Mostert zou het een zware klap zijn als er niet tijdig opvolging gevonden kan worden. “Ik doe het al vijftien jaar met hart en ziel en dat zou dan in het water vallen.” Indien er zich een opvolger aanbiedt, wil Mostert wel dat er een jaar in de keuken meegekeken wordt. “Dat is helaas nu niet het geval.” Een bepaald schuldgevoel drijft hem dan ook verder. “Wat gaan die kinderen dan doen? Die vinden dit geweldig. Er worden zelfs vakanties voor omgeboekt.”
Een week vol hutten, water en muziek
Ook dit jaar staat er voor de kinderen een bomvol programma klaar, belooft Mostert. “We hebben het lettertype kleiner moeten maken omdat het anders niet op het A4’tje had gepast”, lacht hij. Maandag 24 augustus en dinsdag 25 augustus staan vooral in het teken van het bouwen van de hutten. Tussen het timmeren door zijn er sport- en spelactiviteiten en op dinsdagavond een disco.
Woensdag komen daar activiteiten bij zoals een 150 meter lange zipline over het water, aquabubbels en kanoën. De zipline, die in het verleden door de organisatie zelf werd gebouwd, wordt tegenwoordig verzorgd door een erkend en gecertificeerd bedrijf. “Dat is wel één van de grootste veranderingen in al die jaren”, vertelt Mostert.
Donderdag staat onder meer in het teken van verven, een spel- en waterdag en een kinderfilm op het veld. Ook bij minder goed weer gaat het programma door. In de nacht van donderdag op vrijdag kunnen deelnemers en juniorvrijwilligers bovendien blijven slapen.
Vrijdag wordt de laatste hand aan de hutten gelegd. Daarna volgt de finale, waarin onder meer wordt bepaald welke hut het mooist is. Rond één uur wordt de winnaar bekendgemaakt en komt de week officieel ten einde. Voor de kinderen.
Voor de vrijwilligers en Mostert is er dan nog veel te doen. Alle materialen moeten worden opgeruimd en het afval afgevoerd. Wanneer de scholen op maandag weer beginnen, moet het veld weer leeg zijn alsof er niets is gebeurd. Maar voor de kinderen die er gebouwd, gespeeld, gezwommen, gedanst en geslapen hebben, is het juist een week die ze niet snel zullen vergeten. En voor Mostert? Voor hem is er dan weer tijd om wat bij te slapen.
