Na vijftig jaar wonen aan de Toendra, verruilde Fred Das zijn eengezinswoning voor een appartementje. “Dat huis was veel te groot geworden,” vertelt hij. “Drie verdiepingen, een grote zolder waar ik nooit meer kwam, een flinke tuin. Daar hoort een gezin in.”
In Nederland wonen veel ouderen in relatief grote eengezinswoningen. Dat komt vaak doordat zij daar al tientallen jaren wonen: ze kregen er hun kinderen, bouwden er hun sociale netwerk op en bleven er nadat de kinderen uit huis gingen.
Door de huidige krappe woningmarkt is dit een groeiend probleem. Grote woningen blijven bezet door één of twee personen, terwijl jonge gezinnen en starters moeite hebben om geschikte woonruimte te vinden.
Hoewel een deel van deze groep graag in hun huis willen blijven, is er ook een deel dat graag wil verhuizen, maar dit om verschillende redenen niet of moeilijk kunnen. Verhuizen kan ingrijpend zijn, maar brengt ook kosten met zich mee. Daarnaast zijn deze ouderen vaak meer geld kwijt aan vaste lasten in hun nieuwe woning.
Regelingen
Om deze groep ouderen te stimuleren, heeft de gemeente afspraken gemaakt met woningcorporatie Havensteder. Hieruit is het Van Groter naar Beter-beleid voortgekomen, die ouderen helpt hun grotere woningen in te ruilen voor een kleiner appartement, zonder er financieel op achteruit te gaan.
Daarnaast test de gemeente met een subsidieregeling, gericht op sociale huur en ouderen, zo legt wethouder Sjoerd Geissler uit. “Als je gaat verhuizen, dan brengt dat kosten met zich mee. Het is de bedoeling dat die kosten met die subsidie wat worden afgevlakt”, legt wethouder Sjoerd Geissler uit. De subsidie loopt in ieder geval nog het hele jaar 2026. “Daarna moeten we evalueren. Kunnen we het continueren en voegt het wat toe aan de doorstroming?”
“Dat huis was veel te groot geworden”
Fred Das verliet zijn woning aan de Toendra en was de eerste die gebruik maakt van deze subsidie. Sinds het overlijden van zijn vrouw in 2020 woonde hij er alleen. “Dat huis was veel te groot geworden,” vertelt hij. “Drie verdiepingen, een grote zolder waar ik nooit meer kwam, een flinke tuin die ik niet meer kon onderhouden. Daar hoort een gezin in.”
Bovendien kreeg hij te maken met polyneuropathie, waardoor traplopen steeds spannender werd. “Ik was als de dood om van die trap te vallen. Op een gegeven moment weet je: dit is niet meer verstandig.” Das schreef zich daarom in voor een kleinere woning.
Twee aanbiedingen sloeg hij af. Die waren te oud en niet passend. Tot hij ineens een telefoontje kreeg: hij had eerste keuze voor een nieuw appartement aan de Banda-Hof. “Het is precies goed voor mij. Een slaapkamer, een woonkamer en een klein kamertje voor mijn computer. Meer heb ik niet nodig.” Zijn kat Tommie verhuisde uiteraard mee.
Het afscheid van zijn oude huis viel hem mee. Veel spullen vonden met de hulp van zijn schoondochter snel een nieuwe eigenaar. Alleen een oud houten bureautje ging hem aan het hart. “Maar ja, waar moet ik dat hier neerzetten?”
Zelfde lasten
Zelf wist hij niet van het bestaan van de regelingen. “Dat vertelde iemand van Havensteder mij.” Door deze regeling betaalt hij dezelfde lasten als voorheen. “Ik ben er niet op voor- of achteruit gegaan, alleen heb ik minder ruimte.” Daarnaast maakte hij gebruik van de subsidie van de gemeente voor de verhuiskosten, en zaken als een nieuwe vloer en het schilderen van de muren.
Terugkijkend is hij tevreden met zijn keuze. “Ik was er eigenlijk wel aan toe.” Zijn nieuwe appartement is inmiddels netjes ingericht en hij voelt zich er helemaal thuis. Ook is Das in zijn vertrouwde omgeving gebleven. Dat was ook voor hem een vereiste. “Ik woon hier al mijn hele leven. De kinderen wonen vlakbij. Dan ga je toch niet naar een andere plaats? Ik vind het prima hier.”
Zelf meer weten over de regeling? Neem dan contact op met Havensteder of ga naar de website.
